PulP

derinlemesine sonsuz bir lacivertte boğuluyorumuşum. güneş mi doğmuş, hayat var mıymış? zaman mı akıp gidermiş yoksa biz mi zamanın içinden akıp gidermişiz..? kelimeler mi beni anlatır, ben mi onları, hangimiz yetersiziz? bu soru işareti tüm sorularımı karşılar mı? bu başlık maximum sorular mı olmalıydı? bu başlık var mıydı? ben var mıydım?..yetersiz kelimelerimin çıplak cümlelerinden kurtulmalı..boğulmalı.. boğulmalı en dipte.hey siz ordaki, ayak üstü sevişenler, size ancak tek gecelik estetize tecavüzler yakışır. bize de aşkın ardından ağlayarak olgunlaşmak kalır. yanar kavrulur yüreğimiz, geriye ancak külden bir enkaz kalır.

maximum hayal gücü

hayalle gerçeği ayırt edemeyene şizofren derler.
maximum hayal gücü maximum şizofren midir sence? ya gerçek nedir bilemezse kişi, bırak ayırt etmeyi..
bazen kendi dünyanın duvarları kalınsa çıkmak istesen de çıkamazsın, yaşamaksa amaç hayalde de yaşarsın..
..sıkıldım yetersiz kelimelerimden..
uzun zaman aralıklarıyla devamını gördüğüm rüyalar var, seri rüyalar, korku filmi gibi. bunlar benim hayal ürünlerimse evet kocaman benim hayal dünyam..
ve ben kocamı poseidonla aldatmıyorum, poseidonu gerçekle aldatıyorum.

sen ağlarken ben yağıyordum.

gecenin 10u, karaköy - kadıköy vapuru. vapurun korkuluğuna yaslanmış ağlıyordun. yanına geldim, gözlerinin içine baktım. yüzün gülüyordu. ama aslında makyaj gülüyordu, sen ağlıyordun soytarı. sen ağlıyorken ben sana yağıyordum. senin parkanın bir tarafı ıslanmıştı, benden yana tarafı... senin bir elinde bira vardı, diğer elinde elektronik oyuncakların. benim bi elim boştu, diğer elimde çocukluğumun kırık oyuncakları... sen vapurdan indin soytarı, gittin.